Een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik astma heb. Tijd om de balans op te maken. De enorme stapel medicijnen op de foto is wat ik afgelopen jaar allemaal heb gebruikt aan medicatie. Van Ventolin tot Trimbow. Maar een jaar na de diagnose zoekt de longarts nog steeds naar medicijnen die effectief zijn. En ik loop nog steeds te puzzelen hoe ik moet leven met astma.
Astma is een complexe aandoening die voor iedereen weer anders is. Ik heb de pech dat ik veel klachten heb en dat mijn medicijnen niet zoveel doen. Bovendien heb ik te maken met prikkels die ik amper kan vermijden. Een hoge luchtvochtigheid en kou bijvoorbeeld.
En dan zijn er ook nog dingen als rook, alcohol, kaas, geuren, drop, beweging, emoties, chocola. De lijst met allergische en niet-allergische prikkels waar ik sterk op reageer is lang! Het is een ingewikkelde puzzeltocht om daar omheen proberen te slalommen. Ik heb dat moeten leren, en ik leer nog steeds.
Ik heb veel meer moeten schrappen dan ik een jaar geleden realiseerde. Ik heb domweg niet meer de energie. Ik werk drie uur op een dag, in plaats van acht. Ik heb moeten leren dat iedere keuze die ik maak, gevolgen heeft. Drie dagen kerst vieren alsof ik geen klachten heb? Dat kan, maar dat heeft tot gevolg dat ik meer dan twee weken niets meer kan.
Astma is echt kut en ik heb niet de persoonlijkheid om daar makkelijk mee om te gaan. Ik heb afgelopen twaalf maanden geleerd om te berusten in het feit dat dit vanaf nu bij mij hoort, maar ik vind het ingewikkeld om daar handen en voeten aan te geven. Ook dat is een puzzeltocht.
Ik ben gelukkig niet alleen. Ik heb een geweldige vrouw die veel meer doet dan ze zelf door heeft en om mij heen heb ik nog meer warme en lieve mensen. Dat is misschien wel de silver lining van deze hele toestand. Dat je je nog meer realiseert dat warmte, liefde en verbinding met anderen de basis is van alles. Dat besef geeft lucht.
